صداسازی در فیلم در واقع به‌معنای جداسازی یا حذف یا تغییر صدای پس‌زمینه از زبان اصلی فیلم و قرار دادن صدای نو روی فیلم، برای رساندن و القای حس فیلم به بیننده یا شنونده است. مرسوم‌ترین این روش در دوبله (گفتارگردانی) است. صداگذار براساس صداهای ضبط شده در هنگام فیلمبرداری که به همراه نسخه فاین‌کات و با شات‌لیست به‌او تحویل داده می‌شود کار خود را شروع می‌کند.

صداگذار براساس موقعیت زمانی و مکانی فیلم بایستی علاوه بر استفاده از صداهای موجود که در سر صحنه ضبط شده‌اند و در نظر او از لحاظ فنی قابل استفاده هستند، توسط یک فولی‌من یا فولی‌واکر بعضی صداها را مانند صدای پا؛ صدای نفس‌نفس زدن کاراکترها و صدای اشیاء مورد استفاده در صحنه، مانند چکاوک شمشیرها و کلیهٔ صداهایی که مورد استفاده فیلم است و در حین فیلمبرداری ضبط نشده یا خیلی ضعیف ثبت شده و قابل استفاده نیستند را بازآفرینی و ضبط می‌نماید و با استفاده از صداهای آرشیوی بقیه صداها را مانند صدای محیط، صدای زوزه باد، صدای رعد و برق، شیههٔ اسب، و… را به فراخور صحنه آماده و بر روی فیلم میکس می‌نماید.

در استودیو رنکو با استفاده از نرم‌افزارهای موجود میکس صدا کلیهٔ صداها با هم مخلوط شده و بعضی صداها توسط این نرم‌افزارها به‌صورت اکولایزر براساس قصهٔ فیلم و در جهت ایجاد حس و حال فیلم تغییر می‌یابند؛ مانند تیز کردن صدا، تغییر صدا، بم کردن صدا، تلفنی کردن، و…؛ و همچنین ساخت صداهایی جدید برای موجودات فضایی از طریق مخلوط چند صدا و…

در پایان بعد از میکس نهایی و تأیید توسط طراح صدا، صداهای مخلوط شده بر روی حاشیهٔ فیلم ضبط می‌شود.